Święta Faustyna - Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego

“...Bóg żąda, aby było zgromadzenie takie, aby głosiło miłosierdzie Boga światu i wypraszało je dla świata”
(Dzienniczek św. Siostry Faustyny, 436).

Myślibórz – położony nad Jeziorem Myśliborskim w diecezji szczecińsko-kamieńskiej. Pierwsza wzmianka o Myśliborzu występuje w dokumencie z 1238 r. Kiedy w latach 1262-1270 Myślibórz otrzymał prawa miejskie, zaczęły powstawać liczne reprezentacyjne budowle. Obecną nazwę Myśliborza zatwierdzono 7 maja 1946 r. W 1947 r. w Myśliborzu przy kościele pw. Świętego Krzyża osiedliło się Zgromadzenie Sióstr Jezusa Miłosiernego założone w Wilnie przez bł. księdza Michała Sopoćkę. Zgromadzenie kontynuuje misję św. Faustyny, w związku z tym w 1993 r. ustanowiono tutaj Sanktuarium Bożego Miłosierdzia.

Kościół pw. Świętego Krzyża w Myśliborzu z witrażem w głównym ołtarzu,
wybudowany w 1905 r. (w roku urodzin s. Faustyny),
jako jedyny w okolicy kościół katolicki

Witraż w kościele pw. Świętego Krzyża

1 sierpnia 1993 r. Metropolita Szczecińsko-Kamieński, abp Marian Przykucki uroczyście wniósł do klasztoru w Myśliborzu relikwie błogosławionej siostry Faustyny. W tym dniu kościół i klasztor Jego dekretem został wyniesiony do rangi Sanktuarium Miłosierdzia Bożego.

Fragment dekretu Arcybiskupa:
„...Kościół i klasztor wymienione w proroczej wizji siostry Faustyny i opisane w „Dzienniczku” wydają się być miejscem wskazanym przez Opatrzność dla szczególnej czci Bożego miłosierdzia i oparciem dla Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego (...). Niechaj na tym miejscu czczone będzie po wsze czasy Boże miłosierdzie, niech to miejsce upatrzone przez siostrę Faustynę będzie wspierane jej wstawiennictwem, niech nasi wierni doznają w tym miejscu szczególnego zmiłowania, zapewniają sobie pomyślność doczesną i życie wieczne...”.

Siostra Faustyna i siostra Benigna – pierwsze matki nowego zgromadzenia

Fragmenty „Pamiętnika” siostry Faustyny Osińskiej z opisem pierwszej wizyty sióstr w Myśliborzu: „Śliczne położenie ma Myślibórz (...) z lewej strony rozsiadło się ogromne jezioro, połyskujące jakby metaliczną powierzchnią wśród mgieł wstającego ranka. (...) Jakaż była radość, gdy zobaczyłyśmy zamkniętą jeszcze bramkę małego kościoła i dom z werandą, piętrowy, z szyldem „Caritas”. Popatrzyłyśmy, że wymarzone miejsce dla domu zakonnego i westchnęłyśmy cichutko, że tak dobrze by było gdybyśmy mogły tu mieszkać, (...) dużo zieleni, ogródków, cichy, spokojny zakątek na ziemi, z domem zakonnym. Dziękowałyśmy Bogu, że nas tu skierował, w tę ciszę i spokój...”

Fragment „Wspomnienia” ks. Sopoćki, 1948 r.:
„Wszystko prawie, co siostra Faustyna przepowiedziała w sprawie tego zgromadzenia, najdokładniej się spełniło. Gdy w Wilnie 16 listopada 1944 r. przyjmowałem w nocy śluby prywatne pierwszych sześciu kandydatek, albo gdy trzy lata później przybyłem do pierwszego domu tego Zgromadzenia w Myśliborzu, byłem zdumiony uderzającym podobieństwem tego, co mi mówiła śp. siostra Faustyna. (...) Spostrzegłem w nawie ołtarzowej okno znieco uszkodzonym witrażem, przedstawiającym konanie Pana Jezusa na krzyżu. Przyglądałem się z radością i zdumieniem, albowiem siostra Faustyna mówiła mi o takim kościółku i witrażu”.

W posłannictwie świętej siostry Faustyny opatrzność Boża wyznaczyła szczególną rolę jej spowiednikowi i kierownikowi duchowemu – księdzu Michałowi Sopoćce. W latach 1933-1936 w czasie pobytu siostry Faustyny w Wilnie był on dla niej niezastąpioną pomocą w rozeznawaniu wewnętrznych doznań oraz objawień. Na Jego polecenie napisała „Dzienniczek”, który jest dokumentem mistyki katolickiej o wyjątkowej wartości. W nim też ukazana jest świętość życia kapłańskiego Michała Sopoćki oraz wkład jego pracy w realizację żądań Pana Jezusa.

„Oto jest pomoc widzialna dla ciebie na ziemi.
On ci dopomoże spełnić wolę moją na ziemi
(Dzienniczek Świętej siostry Faustyny, 53).

Namalowanie obrazu z wizerunkiem Jezusa Miłosiernego, wystawienie go do publicznej czci, upowszechnienie Koronki do Bożego Miłosierdzia, podjęcie wstępnych zabiegów o ustanowienie Święta Miłosierdzia oraz powołanie nowego Zgromadzenia zakonnego – dokonało się w Wilnie dzięki staraniom księdza Sopoćki. Od tego czasu wspólne dzieła, okupione ich modlitwą i cierpieniem, promieniują na cały świat.
W swoich ponad dwustu opublikowanych pracach naukowych, licznych publikacjach prasowych i głoszonych konferencjach ksiądz dr Michał Sopoćko dał podstawy teologiczne dla nowych form kultu Bożego Miłosierdzia, które z gorliwością upowszechniał angażując się w działalność ewangelizacyjną i społeczną.

Sarkofag z doczesnymi szczątkami błogosławionego księdza Michała Sopoćki
Sanktuarium Miłosierdzia Bożego, Białystok, plac bł. księdza Michała Sopoćki 1

Obecnie Zgromadzenie realizuje swój charyzmat, przekazany przez założyciela, w kilkudziesięciu domach zakonnych w Polsce i zagranicą. Głównym rysem duchowości zgromadzenia jest kontemplacja Boga w Jego Miłosierdziu, bezgraniczne zaufanie oraz naśladowanie Jezusa poprzez pełnienie uczynków miłosierdzia wobec najbardziej potrzebujących. Siostry działalnością apostolską odpowiadają na aktualne potrzeby Kościoła, między innymi prowadzą: hospicja, domy ochrony poczętego życia, głoszą rekolekcje, katechizują. Każdego dnia w modlitwie: Jezu, ufam Tobie, Siostry powierzają Bożemu miłosierdziu dzieła apostolskie oraz świadectwo swojego życia. Śluby zakonne są dla nich całkowitym zawierzeniem Bogu, w którym nie liczą na swoje siły, lecz na wszechmoc Bożego miłosierdzia.

dalej

zgromadzenie.faustyna.org/